صداهای پنهان؛ چه کسی در ترجمه سخن می‌گوید؟

در ترجمۀ ادبی دست‌کم دو صدا، دو احساس ــ شاید بتوان گفت ــ دو برداشت وجود دارد. این داوری، شاید به‌طور خاص، در باب ترجمه‌های فاخر و به‌غایت «وفادار» نیز صادق باشد. (البته کاربرد کلمۀ «وفادار» دربارۀ ترجمه جای بحثِ بسیار دارد و در ادامه به آن بازخواهم گشت). به سخنِ دیگر، اگر ما به‌راستی به متن اصلی علاقه‌مندیم، ترجمۀ آن همواره موقتی است، مصالحه‌ای بین نویسنده و مترجم، روایتی ناتمام از چیزی است و چنان‌که گفته آمد ترجمه‌ها از آن رو که دست‌کم حامل دو صدا هستند، متونی چندنگاشته‌اند، که در آنها خط، دستور زبان، و گنجینۀ واژگان بر بالایِ دیگری حک می‌شود.

 


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.