مقدمه

وقتی زبان فارسی در عرصۀ ترجمه با زبانی بیگانه درگیر می‌شود، در جاهایی به لکنت می‌افتد. این لکنت، نقص نیست؛ نقطهٔ زایش است. زبان فارسی، مثل هر زبان دیگر، قابلیتی بالقوه دارد که این قابلیت در شکاف‌هایی که در ترجمه نمود می‌یابد می‌تواند به فعلیت برسد. ترجمه این شکاف‌ها را در سه سطح واژگانی، ساختاری و بیانی آشکار می‌کند و مترجم خلاق می‌تواند این شکاف‌ها را با مصالح فارسی پر کند نه اینکه با مصالح بیگانه وصله کند. اینجاست که کارکرد ترجمه از انتقال متنی خاص به زبان فارسی ارتقا می‌یابد و به رخدادی زبانی تبدیل می‌شود. به بیان دیگر، ترجمه نقش نقشه‌بردارِ کمبودهای زبان را ایفا می‌کند و ترجمۀ خلاق نقش معمار گسترش آن را.