گفت‌وگوی دهقانی با ضیا موحد با هدف بحث دربارۀ ترجمهٔ شعر آغاز می‌شود، اما موحد به‌جای تمرکز بر موضوع بحث و ارائهٔ پاسخ صریح به نقل مثال‌های شاعرانه و خاطرات می‌پردازد و مکرر به شعر خود برمی‌گردد. این پراکندگی در نگاه نخست ممکن است نشانهٔ پرهیز آگاهانه از موضع‌گیری نظری تلقی شود، اما با دقت بیشتر می‌توان نشان داد که در پس این گریزها، موضعی نسبتاً منسجم و سخت‌گیرانه دربارهٔ ترجمهٔ شعر نهفته است، موضعی که حاصل جهان‌بینی شاعرانه و تلقی خاصی موحد از ماهیت شعر است. این مقاله می‌کوشد از خلال همین گفتار پراکنده، تصویری منسجم از دیدگاه موحد دربارهٔ ترجمهٔ شعر ارائه دهد و به‌ویژه به این پرسش بپردازد که آیا تقسیم‌بندی او میان «شعر تصویری» و «شعر کلامی» به تناقضی در موضع او می‌انجامد یا خیر.