مردم عادی معمولاً زبان را فقط برای رفع نیازهای روزمره به کار می‌برند و به ظرافت‌ها و کارکردها و سازوکار آن توجه ندارند و بر آنها هم حرجی نیست. اما کسانی هستند، اعم از نویسندگان، مترجمان و ویراستاران، که زبان، ابزار اصلی فعالیت حرفه‌ای‌شان است؛ این افراد ناگزیرند به ساختار، پیچیدگی‌ها و ظرایف زبان آگاه باشند، چراکه بی‌توجهی به لایه‌های معنایی، و وجوه نحوی و سبکی زبان ممکن است بر کیفیت کارشان تأثیر منفی بگذارد. دستهٔ دیگری هم هستند که به‌جز توجه به ظرایف زبان در خلق متن، در مورد ماهیت زبان و کارکرد آن نیز می‌اندیشند. مترجمان در این دستهٔ سوم قرار می‌گیرند. آنان باید از یک‌سو به متن مبدأ وفادار بمانند و ازسوی‌دیگر، در زبان مقصد، متنی دقیق، روان و هم‌سنگ بیافرینند و این بدون داشتن طرحی نظری و منسجم اگرنگوییم غیرممکن، حداقل دشوار است.