بهره‌گیری از آثار کهن ادب فارسی در ترجمه

گرایش به نوشته‌‌های پیشینیان و خواندن آنها با دید ترجمه‌ای و به‌کاربردن واژگان و ساختارها و ابزارهایِ زبانیِ به‌کاربرده‌ در این نوشته‌ها، در پرمایگی ترجمه‌های امروزین و پیوستگیِ زبان این ترجمه‌ها به بازمانده‌های زبان و ادب پارسی سودمند است. دانش و چیره‌دستی در «ترکیبات و مفردات کلامی پیشینیان سخن‌ساز»، اندوختۀ واژگانی مترجم را مایه‌ورتر می‌کند و او را توانا می‌سازد که «به وقت ضرورت در آنها دخل و تصرف کند یا به قیاس از آنها خود به ساختن واژه و تعبیر و ترکیب دست بزند» (حسینی، ۱۳۸۷، ص۲۱۳). به باور ‌حسینی (۱۳۸۷)، یکی از نشانه‌های «قدرت و هنر مترجم» این است که «بتواند تعابیر و ترکیبات برگفته از متون قدیم را خارج از بافت چنان به‌کار گیرد که جلوه و تشخص تازه‌ای به خود بگیرند» (ص۲۱۳). به سخن دیگر، مترجمان می‌توانند سنجش‌گرانه و به‌جا، از ترکیب‌ها و تعبیرهای کهنِ نوشته‌های قدیم در ترجمۀ نوشته‌هایِ امروزین بهره برد.


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.