نویسندۀ نویسنده‌ها و نویسندۀ نویسندۀ نویسنده‌ها

اگر به وب­سایت رستوران لوئیترِیِر (۳, rue des Chats Bossus, Lille) بروید و روی ترجمه کلیک کنید، آن ماشین خودکارِ غیور که بیدارش کرده‌اید بلافاصله همه­‌چیز را به انگلیسی ترجمه خواهد کرد، از جمله نشانی را. و می شود «۳ خیابان گربه‌­ها قوزکرده». تردیدی نیست که ترجمه کاری مهم­تر از آن است که به ماشین­‌ها سپرده شود. اما این کار را باید به چه­‌جور انسانی سپرد؟ تصور کنید که قرار است یک رمان بزرگ فرانسوی را برای بار اول بخوانید و این اثر را می‌­توانید فقط به زبان مادری خود یعنی انگلیسی بخوانید. خود کتاب بیش از ۱۵۰ سال از عمرش می­‌گذرد. چه خواهید خواست/ باید بخواهید/ می­‌خواهید؟ البته، غیرممکن را. اما چه‌جور غیرممکنی را؟ اول از همه اینکه احتمالاً می­‌خواهید وقت خواندنش احساس نکنید «ترجمه» می­‌خوانید. می­‌خواهید وقتی آن را می­‌خوانید احساس کنید که انگار در اصل به انگلیسی نوشته شده است—حتی اگر لاجرم نویسنده­‌ای آن را نوشته باشد که اطلاعات بسیار عمیقی درباره فرانسه دارد. دوست دارید که وقتی وظیفه­‌شناسانه هر سایه‌روشن معنا را انتقال می‌دهد تلق و تلق و پِرپِر نکند، که سبب می­‌شود متن نمایشِ یک رمان بشود و نه خودِ رمان. دلتان می­‌خواهد در شما بیشتر همان واکنش­‌هایی را برانگیزد که در خواننده فرانسوی ممکن است برانگیزد (هرچند میزانی فاصله نیز می­‌خواهید، و لذت اکتشاف جهانی متفاوت). اما چه­‌جور خواننده فرانسوی؟ خواننده‌­ای متعلق به اواخر دهه ۱۸۵۰، یا اوایل دهه ۲۰۱۰؟


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.