دکتر منوچهر امیری (۱۲۹۹/کرمانشاه-۱۳۸۹/کالیفرنیا) ــ محقق، مترجم، شاعر، و ویراستار ــ از استادان برجسته و ممتاز بخش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیراز بود. «امیری از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۸رایزن فرهنگی ایران در آمریکا بود. در سال ۱۳۵۰به دعوت دانشگاه یوتا به آمریکا رفت». دو سال در آنجا به تدریس پرداخت و در بازگشت از آمریکا به جمع استادان بخش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیراز پیوست. وی از ۱۳۵۲ تا ۱۳۶۴ (زمان بازنشستگیِ خودخوانده) به تدریس و تحقیق در این دانشگاه مشغول بود. در ۱۳۶۹ که فرهنگستان زبان و ادب فارسی تأسیس شد، امیری به عضویت آن درآمد.

امیری فارسی‌دانی چیره‌دست بود. او به‌جد دغدغۀ زبان فارسی و شیوۀ درست گفتن و درست نوشتن به این زبان را داشت و در توانگری و سربلندی‌ آن به‌جان می‌کوشید. از امیریِ پژوهشگر تألیفاتی در قالب کتاب و مقاله، برجای مانده اما شهرت او عمدتاً مرهون ترجمه‌های دقیق و قابل‌اعتمادی است که از انگلیسی به فارسی، به نثری استوار و شیوا، انجام داده است. مقالات ارزشمند امیری، اعم از تألیف و ترجمه‌، در مجله‌‌های معتبری چون آینده، یغما، صدف، سخن، راهنمای کتاب، کلک و بخارا منتشر شده است.