نقش پارسی میانه در ترجمهٔ متون دینی

خزاعی‌فر: می‌دانیم که فارسی میانه که در روزگار ساسانی زبان رسمیِ حکومت و زبان موبدان و زبان علم بوده و در مرکز و غرب ایران تکلّم می‌شده، در سدۀ سوم هجری منقرض شده و یا بهتر است بگوییم در قالب لهجه‌هایی مثل لُری و کردی و گیلکی به حیات خود ادامه داده و گویش رقیب آن فارسی دری که در شرق ایران تکلّم می‌شده به زبان رسمی کشور و زبان علم اعتلا یافته است. گویا فارسی میانه هم سرنوشتی مثل زبان لاتین در اروپا پیدا کرده که در گویش‌های محلّی به حیات خود ادامه داده و خود مضمحل گردیده است. جنابعالی معتقدید که فارسی میانه در برابر ترجمه مقاومت کرده و همین باعث از بین رفتن این گویش فارسی شده است. این مقاومت چرا و چگونه صورت گرفته است؟

پورجوادی: قبل از این که به سؤال شما پاسخ گویم باید عرض کنم که بنده زبان‌شناس و مورّخ زبان فارسی دری و پهلوی نیستم. کار من تحقیق در تاریخ اندیشه است، اندیشه‌های فلسفی و دینی یا کلامی. و اگر دربارۀ تاریخ زبان فارسی میانه یا زبان پهلوی بحث می‌کنم از این جهت است که خواسته‌ام بدانم کی و چگونه و در کدام مناطق این زبان و گویش‌های آن برای بیان اندیشه‌های فلسفی و دینی به‌کار برده می‌شده است.


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.