ویرایش ادبی و ریطوریقا

این روزها یافتن ویراستار ادبیِ محیط و مسلط در کشور، ویراستار ادبی به معنای واقعی کلمه‎، اگر ناممکن نباشد، بسیار دشوار است؛ آن هم به‌رغم این همه فارغ‎التحصیل در رشتۀ ادبیات در مقاطع مختلف. البته برای پرهیز از هرگونه سوءبرداشت، همین‌جا بی‏درنگ تأکید می‎شود که مقصود، چه به‌صراحت و چه به‌اشارت و کنایت، نادیده‌گرفتن ارزش یا کاستن از ارزش تخصص فارغ‌التحصیلان این رشته نیست. اهل فن و نیز ناظران خوب می‎دانند که در همین سال‎های اخیر ادیبانی تربیت شده و به عرصه آمده‎اند که در صف برجسته‎ترین ادیبان تاریخ معاصر ایران جای می‎گیرند، به شهادت آثار پژوهش‌گرانه و عمیق‎شان و نگرش‎ها و تحلیل‎های بدیعی که انتشار داه‎اند. مقصود اصلی در این نوشته طرح مشکل ویرایش ادبی ـ تأکید می‏کنم: نه ویرایش زبانی صرف یا ویرایش دستوری و صوری ـ است که از یک سو با جنبه‎های نظری نشر و ویرایش ارتباط دارد و مبانی نظری‎اش در حوزه‎های دیگری جز ادبیات پرورانده می‎شود، ازجمله در حوزۀ ارتباطات، و از سوی دیگر، با ریطوریقا پیوندی ناگسستنی دارد.


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.