کریم امامی در شمارۀ ۳۵ مجلۀ بخارا (فروردین ۸۳) مقاله‌ای منتشر کرده است با عنوان «داستان دو شهرِ دیکنز و قصۀ غم‌انگیز یک ویرایش ناروا». در این مقاله، امامی می‌گوید یکی از دوستانش، مهرداد نبیلی، که انگلیسی‌دان بزرگی بود و در تألیف صاحب‌سبک، و از بد حادثه در انگلستان زندگی می‌کرد و دستش از تماس با ناشران تهران کوتاه بود، ترجمه‌اش از داستان دو شهر را برای او می‌فرستد تا ترتیب نشر آن را در ایران بدهد. امامی هم با توجه به اهمیت این ترجمه که چندین سال از عمر مترجم را گرفته بود ترجمه را به ناشری معتبر می‌دهد تا به شکلی آبرومند چاپ شود و قرار می‌شود یک نفر ترجمه را بخواند و موارد ناشی از خوانش‌پریشی را اصلاح کند. کتاب پس‌از مدت‌ها چاپ می‌شود و نبیلی پس‌از خواندن کتاب «کله‌اش از شدت خشم سوت می‌کشد.» ظاهراً ویراستار بدون توجه به قول‌وقرار قبلی و بدون ملاحظۀ مقام مترجم و بدون مشورت با او و کسب اجازه از او، نثر اندکی کهنه‌نمای نبیلی را به‌اصطلاح «امروزی» می‌کند، آن‌ هم بدون مراجعه به متن اصلی. امامی نمونه‌هایی از ترجمۀ نبیلی و ترجمۀ چاپ‌شده را هم می‌آورد تا دخالت‌های به‌قول ایشان «خودسرانۀ» ویراستار را نشان ‌دهد.