«سپتامبر ۱۹۶۷ بود و در گذرگاه‌های پرتردد دانشگاه ملّی لیما نسیم خنک پاییزی برگ‌های زرد و نارنجی را این‌سو و آن‌سو می‌بُرد. در یکی از تالارهای دانشکدۀ معماریِ این دانشگاه قرار بود ماریو بارگاس یوسا، نویسندۀ جوان و نام‌ور پرویی، با نویسندۀ کلمبیایی جوانی به نام گابریل گارسیا مارکز گفت‌وگو کند. به‌تازگی رمانی به نام صد سال تنهایی به قلم این کلمبیایی انتشار یافته بود، کتاب در سراسر آمریکای لاتین چون برگ زر فروش رفته و در اندک‌زمانی نایاب شده بود. کتاب‌خوانان پرویی نیز همچون دیگر هم‌زبانان‌ خود در آن قارۀ پهناور، مبهوت اعجاز این اثر، در اشتیاق آشنایی با نویسنده‌اش سرازپا نمی‌شناختند. آن گفت‌وگوی بی‌مانند درگرفت و در این کتاب جاودانه شد. مکالمه‌ای نغز و ‌تکرارنشدنی که حتی امروز، با وجود گذشت حدود شش‌دهه، هنوز خواندنی و تأثیرگذار است… دوئت ادبی شاید نام بامسمّایی برای این گفت‌وگو باشد، میان دو نویسندۀ جوان که هرچند بعدها پرآوازه شدند، در آن روزگار پویندگانی بودند در ابتدای راه دشوار نوشتن، دو نابغۀ نوظهور با دو رویکرد متفاوت به ادبیات، دو خلق‌وخوی متضاد و دو شیوۀ ناهمگن در روایت…»                                                                                                                                                                                                                    (دوئت تنهایی، از یادداشت مترجم)