مجموعۀ پیشِ‌رو که در چند شماره منتشر خواهد شد چکیده‌ای است از پرونده‌ای مفصل دربارهٔ سروش حبیبی که تنها بخشی از طرح کلی‌ام را عرضه می‌کند. در این پژوهش، به‌ناچار، تنها فارسی‌نویسی سروش حبیبی را بررسی می‌کنم و مسائل مربوط به تطبیق و ترجمه را فعلاً از بحث کنار می‌گذارم؛ امید به اینکه در فرصتی مناسب طرح کلی را در قالب کتابی یکجا گردآورم. آنچه توصیف خواهم کرد الگوهایی‌اند که در قلم سروش حبیبی پرتکرار به چشم می‌خورند و می‌توان آنها را، به‌نوعی، امضای این مترجم کهنه‌کار دانست. از نگاهی کلان‌تر، رویکرد توصیفیِ به‌کاررفته تلاشی است برای یادآوری برخی قابلیت‌های زایا و منعطف زبان فارسی.