مهدی سجودی در مقالۀ «شیوۀ من در ترجمۀ شکسپیر» (مترجم، ش۹۰، پاییز ۱۴۰۴) با آوردن قطعه‌ای از اصلِ انگلیسی نمایشنامۀ مکبث و ترجمۀ خودش از آن و همچنین توضیحی دربارۀ قالب «بلنک ورس» و نظم و ریتم «آی امبیک» در شعر انگلیسی می‌خواهد نشان دهد که مترجم می‌تواند مکبث را طوری ترجمه کند که هم‌زمان معنا و شکل منتقل شود. هدف سجودی فقط این بوده که نشان دهد این کار شدنی است. اما در دنبالۀ مطلب تأکید می‌کند که این کار «بسیار طاقت‌فرسا و زمان‌بر خواهد بود و بعید می‌دانم عمر آدمی کفاف این کار را بدهد.» البته سجودی راز کفاف عمر خودش را در به پایان رساندن ترجمۀ مکبث برای ما فاش نمی‌کند. به‌هرحال او خواسته است نشان دهد که ترجمه کردن به این شیوه شدنی است و آنچه مانع این کار می‌شود دشواری بیش از حد آن است.