انگار طی سال‌های اخیر ترجمهٔ چندبارهٔ آثار بیگانه به زبان فارسی، یعنی موضوع مُجاز و مشروع بودن و حتی لازم بودن چنین ترجمه‌هایی، بدون هر نوع بحث و تدقیق و تحلیل، در اذهان اهل قلم پذیرفته شده است. پیش‌از آنکه وارد بحث سود و زیان احتمالی چنان پذیرشی باشیم لازم است که بپردازیم به عقاید دو تن از برجسته‌ترین مترجمان این سال‌ها.

سروش حبیبی در مقدمهٔ ترجمه‌اش از رمان جنگ و صلح اثر لئون تولستوی که قبلاً به قلم کاظم انصاری به فارسی برگشته بود، چنین می‌نویسد: «معتقدم زبان ما، چنان‌که دیگر جنبه‌های زندگی‌مان، به‌ویژه در این عصر دستخوش تحولی سریع است و برخورد اهل کتاب با ترجمه نیز از این تحول برکنار نمانده است و دست‌کم شاهکارهای بزرگ ادب جهان بهتر است که دست‌کم هر ده یا نهایتاً پانزده سال یک بار از نو ترجمه شوند.» (نشر نیلوفر، ۱۳۷۷).