موقعیت کنونی نقد ادبی در ایران

برای ارزیابی موقعیت کنونی نقد ادبی در ایران، ناگزیرم گزارش کوتاهی از سیر حرکت تاریخی آن بدهم. زیرا نقد ادبی ایران از مشروطیت تا امروز مراحل مختلفی را پیموده و در هر مرحله دیدگاه اجتماعی ادبی خاصی بر آن مسلط بوده است.
در دوره مشروطیت، همزمان با تحولات اجتماعی، ادبیات نوینی شکل میگیرد که مهمترین خصوصیت آن انتقاد از تمامی مظاهر تحجر سیاسی و ادبی است. عصر مشروطه، عصر برخورد تجدد با جامعه عقب مانده ای است که به هر کجایش که بنگری نیازمند انتقاد برای اصلاح و تغییر است. آخوندزاده، نویسنده نخستین رساله نقد ادبی جدید با نام “قریتیکا”، می نویسد: “به هرچه دست میزنی ایجاب می کند که از آن انتقاد شود. پیشروان ادبیات این دوره، متأثر از ادبیات اروپا، به نقد و بازنگری ادبیات گذشته می پردازند و اصولی را برای ایجاد آثار تازه مطرح میکنند. آنان، آگاه به نیاز جامعه به آزادی، برای برقراری «دموکراسی ادبی» با مغلق گویی می ستیزند و مروج ادبیاتی می شوند که به کار بیداری مردم و ایجاد تغییرات سیاسی بیاید


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.