گفتگو با گلی امامی

خزاعی‌فر: خانم امامی، گفتگو را با یک سؤال همیشگی شروع می‌کنم. من اعتقاد دارم معمولاً کسی یک شبه میل به نوشتن پیدا نمی‌کند و تصادفاً مترجم یا نویسنده نمی‌شود. اولین نشانه‌های چنین تمایلی در دوران دبستان یا دبیرستان چگونه در شما بروز پیدا کرد؟ افراد اثرگذار در تربیت زبانی و ادبی شما چه کسانی بودند؟

امامی: درخانۀ ما خواندن و نوشتن حرف اول را می‌زد.  پدرم شاعری خوش‌ذوق بود، خطی خوش داشت و خوب می­‌نوشت (دانی ز چیست بر سر من این سپید موی/ تاج ظفر ز عرصۀ پیکار زندگی). در خانه که بود کتاب از دستش نمی­‌افتاد.  فکر می­‌کنم خواندن و نوشتن از خیلی کودکی برایم امری عادی و جاری بوده  و ازآنجاکه کودکی منزوی و گوشه‌­گیر بودم، خواندن تنها دلخوشی­ و سرگرمی‌­ام شده بود.


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.