گفتگو با گلی امامی

خزاعی‌فر: خانم امامی، گفتگو را با یک سؤال همیشگی شروع می‌کنم. من اعتقاد دارم معمولاً کسی یک شبه میل به نوشتن پیدا نمی‌کند و تصادفاً مترجم یا نویسنده نمی‌شود. اولین نشانه‌های چنین تمایلی در دوران دبستان یا دبیرستان چگونه در شما بروز پیدا کرد؟ افراد اثرگذار در تربیت زبانی و ادبی شما چه کسانی بودند؟

امامی: درخانۀ ما خواندن و نوشتن حرف اول را می‌زد.  پدرم شاعری خوش‌ذوق بود، خطی خوش داشت و خوب می­‌نوشت (دانی ز چیست بر سر من این سپید موی/ تاج ظفر ز عرصۀ پیکار زندگی). در خانه که بود کتاب از دستش نمی­‌افتاد.  فکر می­‌کنم خواندن و نوشتن از خیلی کودکی برایم امری عادی و جاری بوده  و ازآنجاکه کودکی منزوی و گوشه‌­گیر بودم، خواندن تنها دلخوشی­ و سرگرمی‌­ام شده بود.


بدون دیدگاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.