در قرن بیستم و پس‌از آن، پنج رویکرد اصلی به ترجمه در پنج حوزهٔ متفاوت فکری پدید آمده است. در هریک از این حوزه‌ها، متفکران کوشیده‌اند ماهیت ترجمه، هدف آن، و نسبتش را با زبان، فرهنگ و اندیشه توضیح دهند. این پنج رویکرد عبارت‌اند از رویکرد فلسفی یا متافیزیکی، رویکرد هرمنوتیکی و اخلاقی، رویکرد فرهنگی و سیاسی، رویکرد ادبی و زیبایی‌شناختی، رویکرد زبان‌شناختی و شناختی. در این دسته‌بندی، دریدا به شاخۀ فلسفی‌متافیزیکی تعلق دارد، اما با یک تفاوت مهم. او نه به معنای ثابت، بلکه به لغزش دائمی معنا باور دارد. در نظر او، ترجمه همیشه هم ممکن است و هم ناممکن. ممکن است، چون بدون آن زبان‌ها نمی‌توانند زنده بمانند؛ ناممکن است، چون هیچ معنا به‌طور کامل قابل انتقال نیست. در اینجا نظریهٔ دریدا را ازطریق معرفی چند مفهوم کلیدی اندیشه‌اش شرح می‌دهیم.