دوست دارد «یار» این آشفتگی

این سطور را با اندوهی جانکاه و اشک در چشم می‌نویسم. با یاد خاطر آن «یار» که هر که او را دید یارش شد، از ظن خویش، و هر یار که یاد آن سفربرده افتاد، بوی پیراهن یوسف یافت؛ در غم فقدان مردی بزرگ از تبار عالمان، دکتر لطف‌الله یارمحمدی (اول مرداد ۱۳۱۲، ۹مرداد۱۴۰۰)، فاضلی، گرانمایه‌ای که جامۀ استادی دانشگاه به قامت وی برازنده بود:

پشت دوتای فلک راست شد از خرّمی

تا چو تو فرزند زاد مادر ایام را


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.