در ضرورت طبیعی بودن گفتار در ترجمه

بخشی از متون ادبیات داستانی را گفت‌وگوی بین اشخاص داستان تشکیل می‌دهد. در ثبت این گفت‌وگوها، چه در ترجمه و چه در تألیف ادبی، اصل بر این است که گفت‌وگو «طبیعی» باشد، ولی طبیعی‌بودن به این نیست که کلمه‌ها و جمله‌ها همان‌گونه نوشته شود که در واقعیت ادا می‌شود، بلکه کلمه‌ها و جمله‌ها باید به گوش خوانندهٔ طبیعی برسد، یعنی خواننده صورت نوشتاری گفت‌وگو را صورتی طبیعی از گفتار تشخیص دهد و آن را از زبان راوی که صورتی رسمی دارد متمایز بداند. گفت‌وگوی مکتوب وقتی طبیعی است که سه مولفۀ عمده داشته باشد:

* شباهت (از حیث واژگان و نحو) با زبان افراد در موقعیت‌های مشابه در زندگی واقعی؛

تناسب میان گفتار فرد با شخصیت اجتماعی و فرهنگی او؛

پیوستگی میان جمله‌های فرد به‌نحوی که نه فقط تک‌تک جمله‌ها و اجزای آنها بلکه تداوم

آنها هم طبیعی به‌گوش برسد.


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.