میل ترکیبی کلمات

در هر زبان «قوانین» یا « محدودیت هایی» وجود دارد که به موجب آن نمی توان هر کلمه را با هر کلمه دیگر ترکیب کرد. این اصل بدیهی نزدیک به دو قرن پیش مورد توجه لغت نامه نویسان قرار گرفت و در دهه های اخیر کاربردهای متعددی در تألیف لغت نامه ها، تدریس زبان خارجی، توصیف متن و آموزش ترجمه پیدا کرده است. این قوانین، قوانین دستوری نیستند که بتوان آنها را از کتب دستور آموخت. فرد در جریان دوره طولانی فراگیری زبان مادری خود با این قوانین یا محدودیترها آشنا می شود و نسبت به آن ها دانشی ناخود آگاه یا «شم» پیدا می کند به طوری که می تواند آن قوانین را بدرستی بکار گیرد و نیز ترکیبات نادرست را تشخیص بدهد. بحث روابط ترکیبی کلمات برای مترجم اهمیت بسیاری دارد – حتى مترجمان حرفه ای نیز گاه ترکیبات نادرست و نامأنوس بکار می برند – اما این بحث در واقع دانش جدیدی به مترجم نمی دهد، بلکه تنها توجه او را به دانش ناخود آگاه او از قوانین حاکم بر ترکیب کلمات و لزوم رعایت آن ها جلب می کند. نقض این قوانین در ترجمه خیلی زود به چشم می آید و خواننده پس از خواندن چند سطر ترجمه را ضعیف و غیر قابل اعتماد تشخیص می دهد


بدون دیدگاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.