شفیعی کدکنی در مقام مترجم

محمدرضا شفیعی کدکنی (از این پس کدکنی) از استادان بزرگ ادبیّات پارسی در زمانۀ ماست. دقت، پشتکار، و باریک­‌بینی او مثال­‌زدنی است. کدکنی منتقدی نکته‌سنج، مصححی دقیق‌­النّظر، پژوهشگری ژرف‌اندیش، نظریه‌پردازی نوآور، و شاعری توانمند است. به تعبیر دکتر زرّین­‌کوب «حق آن است که کمتر دیده‌­ایم محقّقی راستین در شعر و شاعری هم پایه‌ای عالی احراز کند». افزون بر اینها، او در ترجمه نیز دستی دارد. دربارۀ وجوه مختلف کارنامۀ ادبی او، خاصّه شعر و شاعری، بیش و کم کتاب­ها و مقالاتی نوشته شده است، اما ترجمه­‌های او، تا آنجا که من می‌دانم، جز یکی دو مورد مابقی مغفول مانده­‌اند. جستار حاضر بر آن است که به معرفی کدکنیِ مترجم بپردازد. با نگاهی به سیاهۀ آثار کدکنی درمی­‌یابیم که ترجمه از دل‌مشغولی­‌های روزگار جوانی و آغازینِ وی بوده است. نخستین ترجمه‌­­های او، به‌صورت کتاب و مقاله، در دهۀ پنجاه منتشر شد. کدکنی به گفتۀ خود دو زبان می­‌داند: عربی و انگلیسی، و از این دو زبان هم ترجمه می­‌کند. او عربی­‌دانی چیره‌­دست است و از کودکی با این زبان مأنوس بوده: «من از کودکی با زبان عربی آشنا شده‌­ام و حتی قبل از این­که فارسی را به درس بخوانم، عربی را به درس خوانده‌ام و در تمامی این عمر سی و شش هفت سال، مطالعاتم در زبان عربی، موازی با فارسی بوده است» (شعر معاصر عرب، ۲۰).

 


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.