جدایی زبان ترجمه ادبی از ریشه زبان فارسی

در سحرگاه پانزدهم آذر ۱۳۹۶ مترجم و نویسنده‌ای بسیار خوش‌فکر را از دست دادیم: مجتبی عبدالله‌نژاد، اهل‌قلمی شریف و فاضل، که هرچند به سبب روحیۀ کناره‌جو و آرام و فروتنش در جامعۀ ادبی حضوری سایه‌وار و ناپیدا داشت، اما جان فرزانه‌اش مثل خورشید می‌تابید و هرکس بخت آن یافته بود که در نورش بنشیند، از آن گرم و روشن شده بود. عجب آنکه درست از لحظۀ درگذشتش، جادوی جوانمرگی نام او را از پرده بیرون آورد و سر زبان‌ها انداخت؛ زبان‌هایی شتابنده و درشت که او در عمر کوتاهش کوشیده بود از آنها دور بماند و خود را از گزندشان در امان بدارد. مجتبی عبدالله‌نژاد، مترجم زبان انگلیسی و محقق زبان و ادبیات فارسی بود؛ ترکیبی در زمانۀ ما نادر. در این سوگنامۀ کوتاه می‌کوشم بر همین ویژگی او درنگ کنم و از این راه نشان دهم او در میان نسل خود و جوان‌تر از خود موقعیتی ویژه و ممتاز داشت. سپس به این برسم که فقدان او فقدان یک فرد نیست، فقدان یک «موقعیت» است. موقعیتی که تکرارش در نسل بعد از او دشوار، و چه بسا در زمرۀ استثناهاست.


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.



این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.