آری شود ولیک: اعتبار به قیمت خرج چندهزار کلمه

  • به قلم سمیه نوروزی
  • منتشر شده در ۳۰ آذر ۱۳۹۵ |
  • دسته بندی موضوعی: ترجمه ادبی

چند روز پیش دوستی در یکی از محافل ادبی خبر داد که دارد اثر برنده جایزه گنکور ۲۰۱۶ را به فارسی برمی‌گرداند. هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که دوستی دیگر پرسید کپی‌رایت اثر را گرفته است یا نه. جواب هرچه بود، بماند. اما بحث کپی‌رایت که سال‌هاست بحثِ بی‌نتیجه دنیای ادبیاتِ ایران است، این روزها کمی جدی‌تر شده. اگر پیش از این تنها دو سه ناشر حرفه‌ای یا تعداد انگشت‌شماری از مترجمین خود را ملزم می‌دانستند که حق نویسنده و ناشر خارجی را پرداخت کنند یا دست‌کم آن‌ها را در جریان بگذارند و اجازه‌ای نمادین بگیرند، حالا دیگر این ماجرا تبدیل به دغدغه شده و اجازه نگرفتن از نویسنده اثر، ناشر و مترجم را زیر سوال می‌برد. از سویی دیگر، به اعتقاد ناشران، ماجراهای ممیزی خرید و فروش امتیاز را با مشکل مواجه می‌کند. اما سوال این است که بالاخره باید چه کرد؛ تا کی باید دست روی دست گذاشت تا ترجمه‌های متعدد از یک اثر بازار را اشغال و مخاطب را سردرگم کند؟

با این مقدمه و با تجربیاتم از کار در این زمینه با چند ناشر، سراغ تک‌تک مشکلات خواهم رفت و راه‌حل‌های احتمالی را پیشنهاد خواهم داد.


بدون دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *